beç

Beç

Occitan

Etimologia

D'una varietat cèlta qu'a servit a donar betŭllu en latin.

Prononciacion

['bes]

Sillabas

beç (1)

Nom comun

beç masculin (plural: beces)

1. Bot. Arbre del genre Betula.

Variantas dialectalas

• bedoth gascon

Reviradas

albanés: mështenkë (sq) alemand: Birke (de) femenin anglés: birch (en) basc: breton: bulgar: бреза (bg) femenin catalan: bedoll (ca), beç (ca) (cat. sept.) chèc: bříza (cs) femenin danés: birk (da) espanhòl: abedul (es) esperanto: betulo (eo) francés: bouleau (fr)

grèc: σημύδα (el) islandés: björk (is) italian: betulla (it) lituanian: beržas (lt) neerlandés: berk (nl) ongrés: nyírfa (hu) polonés: brzoza (pl) femenin portugués: bétula (pt) romanés: mesteacăn (ro) suedés: björk (sv) turc: huş (tr) ucraïnian: береза (uk) femenin

Catalan

Prononciacion

[]

Sillabas

beç (1)

Nom comun

beç masculin

Reviradas

• beç ^(oc)