relòtge

Occitan

Etimologia

Del latin horologium, que ven del grèc hōrológion

Prononciacion

[rre'lɔdʒe]

Sillabas

re | lòt | ge (3)

Nom comun

relòtge masculin

1. Instrument destinat a mesurar lo temps e a indicar lo compte de las òras.

Derivats

• relotgièr
• relotjariá

Reviradas

alemand: Uhr (de) anglés: clock (en) armèni: basc: breton: bulgar: часовник (bg) catalan: rellotge (ca) chèc: hodiny (cs) danés: espanhòl: reloj (es) esperanto: horloĝo (eo) finlandés: francés: horloge (fr)

ido: indonesian: italian: orologio (it) leton: neerlandés: norvegian: ongrés: óra (hu) polonés: zegar (pl) portugués: relógio (pt) romanés: rus: часы (ru) suedés: ucraïnian: годинник (uk)