bocal

Veire tanben : bucal, vocal

Occitan

Etimologia

De boca.

Prononciacion

/buˈkal/, /buˈkal/

França (Bearn) - Lengadocian : escotar « bocal »

Nom comun

bocal masculin

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
bocal	bocals
[buˈkal]	[buˈkals]

Lo bocal d’un riu

Un bocal de veire

1. (geomorfologia) Embocadura d'un riu, d’un grau.
2. Topin de veire utilizat per servar d'aliments.
   • Puèi, i farián un pauc d'elevatge, de guits, de lapins, de fèdas, e podariá los fruchièrs e la vinha, tornariá metre l'òrt en servici, farián de bocals. «Los fadinèls», (Joan Escafit), 2000

Variantas dialectalas

• bocau

Catalan

Etimologia

De boca.

Prononciacion

Oriental: central /buˈkaɫ/, /buˈkaɫ/, balear /boˈkaɫ/, /boˈkaɫ/, /buˈkaɫ/, /buˈkaɫ/

Occidental: /boˈkaɫ/, /boˈkaɫ/

Nom comun

bocal masculin

Declinason
Singular	Plural
bocal	bocals

1. bocal ^(oc) dins lo sens de topin de veire.

Francés

Etimologia

De boca.

Prononciacion

/bɔkal/, /bɔkal/

Nom comun

bocal masculin

Declinason
Singular	Plural
bocal	bocaux
[bɔkal]	[bɔko]

1. bocal ^(oc) dins lo sens de topin de veire.

Portugués

Etimologia

De boca.

Prononciacion

Portugal /bukˈaɫ/, /bukˈaɫ/

Brasil /bokˈaw/, /bokˈaw/

Nom comun

bocal masculin

Declinason
Singular	Plural
bocal	bocais

1. obertura, boca d’un topin.
2. (musica) embocadura