cròc

Occitan

Etimologia

Del francic *krōk.

Prononciacion

/kɾɔk/, /kɾɔk/

França (Bearn) : escotar « cròc »

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
cròc	cròcs
[kɾɔk]	[kɾɔks]

cròc masculin

1. Peça de metal de forma corbada que s'acaba en punta e servís per i penjar quicòm.
2. Cadun dels quatre ulhals d'un animal carnivòr.
3. Còp de dent, mossegada.

Derivats

• croquet

Sinonims

• gafet (1)
• ulhal (2)
• mossegada (3)

Traduccions

anglés: hook (en), fang (en), bite (en) (3) catalan: ganxo (ca) masculin, ullal (ca) masculin, mossec (ca) masculin

francés: croc (fr), crochet (fr), morsure (fr) femenin (3)