deponent

Un article de Wikiccionari.
Salta a la navegació Salta a la cerca

Occitan Flag of Occitania (with star).svg

Etimologia

Deu latin gramaticau deponens, participi present substantivat deu vèrbe deponěre, « depausar », « estremar », (per referéncia aus vèrbes que deishèn la fòrma acitva).

Prononciacion

[depuˈnen]

Open book 01.svgAdjectiu

Declinason
Dialècte : gascon
Singular Plural
Masculin deponent deponents
[depuˈnen] [depuˈnens]
Femenin deponenta deponentas
[depuˈnentɔ] [depuˈnentɔs]

deponent masculin

  1. Designa los vèrbes latins qu'an un sens actiu mes que's conjugan a la votz passiva.
    • Lo diccionari indica qu'aqueste vèrbe latin ei deponent.

Reviradas

Open book 01.svgNom comun

Declinason
Dialècte : gascon
Singular Plural
deponent deponents
[depuˈnen] [depuˈnens]

deponent masculin

  1. (per ellipsi) Vèrbe deponent.
    • Avisa-te : los deponents que's conjugan a la votz passiva.

Reviradas

Referéncias

Anglés English language.svg

Etimologia

(Mieitat deu sègle XVau). Deu latin gramaticau deponens, participi present substantivat deu vèrbe deponěre, « depausar », « estremar », (per referéncia aus vèrbes que deishèn la fòrma acitva). [1]

Prononciacion

[dəˈponənt], [dəˈpoʊnənt]

Open book 01.svgAdjectiu

Declinason
Singular Plural
deponent deponents
[dəˈponənt] [dəˈponənts]

deponent

Reviradas

  1. deponent.
    • A deponent verb.
      Un vèrbe déponent.

Open book 01.svgNom comun

deponent (pl. deponents)

Reviradas

  1. (per ellipsi) Vèrbe deponent.

Referéncias