director
Occitan
Etimologia
Del latin director (« menaire, guida »)
Prononciacion
/diɾec'tu/
di | rec | tor (3)
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| director | directores |
director masculin
- Òme que dirigís un establiment, un servici, etc.
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : lengadocian | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | director | directors |
| [diɾec'tu] | [diɾec'tɾit͡s] | |
| Femenin | directritz | directrises |
| [diɾec'tu(r)s] | ||
director masculin
- que dirigís.
Latin
| Cas | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominatiu | director | directores |
| Vocatiu | director | directores |
| Accusatiu | directorem | directores |
| Genitiu | directoris | directorum |
| Datiu | directori | directoribus |
| Ablatiu | directore | directoribus |
Etimologia
Desverbal de directum, supin de dirigo (« instituir, establir, metre en plaça, fixar »), amb lo sufixe d’agent -tor.
di | rec | tor (4)
Nom comun
director masculin
- Òme que dirigís, guida.
Catalan
Etimologia
Del latin director (« menaire, guida »)
Prononciacion
Oriental: /di.ɾəkˈto/ Occidental: nord-occidental /di.ɾekˈto/, valencià /di.ɾekˈtoɾ/ Espanha (Barcelona) : escotar « director »
Nom comun
director masculin
- director.
Espanhòl
Etimologia
Del latin director (« menaire, guida »)
Prononciacion
/di.ɾekˈtoɾ/ escotar « director »
Nom comun
director masculin
- director.