erronèu
Occitan
Etimologia
- Del latin classic erroneus (« errant, barrutlaire »), pel latin liturgic pren lo sens de « qu'es dins l'error, fals » a causa de la proximitat fonetica.
Prononciacion
/eruˈnɛw/, provençau /eʀuˈnɛw/ França (Bearn) : escotar « erronèu »
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | erronèu | erronèus |
| [eruˈnɛw] | [eruˈnɛws] | |
| Femenin | erronèa | erronèas |
| [eruˈnɛo̞] | [eruˈnɛo̞s] | |
erronèu