escaròla

Veire tanben : escarola

Occitan

Etimologia

Del latin tardiu scariola, diminitiu de escarius « bon a manjar », derivat de esca « noiridura ».

Prononciacion

/eskaˈɾɔlo/, /eskaˈɾɔlo/

Sillabas

es | ca | rò | la (4)

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
escaròla	escaròlas
[eskaˈɾɔlo]	[eskaˈɾɔlos]

escaròla femenin

1. Varietat de cicorèa de fuèlhas largas que's manjan com una ensalada.
   • Manjar de tomatas amb d'escaròla.

Traduccions

anglés: escarole (en), broad-leaved endive (en) catalan: escarola (ca) femenin espanhòl: escarola (es) femenin

francés: scarole (fr) femenin italian: scarola (it) femenin portugués: escarola (pt) femenin

Referéncias

• Lo Congres