Occitan

Del latin illusio (« ironia », « illusion, engana ») deribat de illudere (« jogar amb, se jogar de », « escarnir »).

lengadocian, gascon /illyˈzju/

provençau /ilyˈzjũⁿ/

i|llu|sion

Nom comun

illusion femenin

Aparéncia materiala e morala falsa que nos fa veire las causas d'un biais diferent semblant se jogar dels nòstres sens o de nòstra ment.
- Marion, coma de costuma, aguèsse preferit se los tapar, los uèlhs, puslèu que de la veire en fàcia, la realitat. Un còp de mai los aviá confonduts los pantaisses, las illusions, e la realitat, e ara, li tombava sul morre. «Vida e engranatges», (Florian Vernet), 2004
Engana dels sens o de la ment producha per aquestas falsas aparéncias.
- Una ciutat, pasmens, sembla pasibla e suava. Pietadosa illusion de l'uèlh : sa patz es pas gaire mai que la de la mòrt que se deguèt emportar tot çò viu endins. «La nuèit folzejada», (Franc Bardòu), 1997
Quimèra, pensada o imaginacion quimerica.
Sòmi, fantasma que lausa o trebola l’imaginacion.