Occitan

Del latin legenda (« çò que se deu legir »). .

lengadocian /leˈd͡ʒendo̞/

gascon /leˈʒendo̞/

provençau /leˈd͡ʒẽⁿdə/

le|gen|da

Nom comun

legenda femenin

Inscripcion gravada circularament près dels bòrds e a vegadas sul talh d’una pèça d'una moneda, d’un geton, d’una medalha.
Lista plaçada sus un plan d’arquitectura, sus una mapa, per explicar las letras, los signes, las colors per las qualas s'explica las diferentas partidas o çò qu'es remarcable.
Paraulas que son escrichas dins un quadre, o dins una estampa, e que semblan a vegadas sortir de la boca dels personatges.
Nota explicativa plaçada en bas o en dejós d’un quadre, d’un dessenh.
- D'ont mai que poguèri verificar sus mon exemplari que los clichats èran pas acompanhats de legenda. «Fotuda planeta !» (Sèrgi Viaule).
Narracion populara mai o mens inventada e amplificada.
- Pr'aquò, entre elas, las gents parlèron. Mai que mai se mençonèt la legenda de Remesi, lo pescaire. «Las domaisèlas» (Joan Bodon)
(Per iperbòla) Racante mitic.
- Passèri davant lo cinemà al cap de la carrièira. Las gents sortissián. Venián de veire Tesèu e lo Minotaure. Novèla vida de las legendas grècas : compresas de la revèrs, cambaviradas benlèu, mas pr'aquò reviscoladas ... «Lo libre dels grands jorns» (Joan Bodon)
Òbra literària contenent lo raconte de la vida dels sants.
(Per extension) Istòria falsa ; messorga ; pachaca.
(Figurat) Personatge celèbre, talentós o eroïc qu'atenguèt lo succès, un cèrta notorietat dins un domèni, un mitan.

Nòta explicativa

Raconte fabulós