manilha

Occitan

Etimologia

Del latin manicula « man pichona, maneta d'araire ».

Prononciacion

lengadocian, gascon /maˈniʎo̞/, /maˈniʎo̞/

França (Bearn) : escotar « manilha »

Nom comun

manilha femenin

Declinason
Singular	Plural
manilha	manilhas
[maˈniʎo̞]	[maˈniʎo̞s]

Un topin amb sas manilhas: doas pichonas sul costat suportant una granda per lo penjar al cremalh e una autra pichona sul tapador

Una manilha de fusta d'una caçairòla

1. Partida d'un objècte concebuda per èsser sasida amb la man.
2. Partida salhenta, pareissent a un anèl, que servís a sasir o a portar d'aisina o objèctes.
3. (jòc de cartas) Jòc de cartas ont lo detz es la mai fòrta carta per un jòc de 32 cartas (las autras seguisson l'òrdre abitual).
4. (cartas de jòc) Lo 10 al jòc de la manilha.

Variantas dialectalas

• manelha (provençau)

Sinonims

• ansa
• carba / quèrba
• manada
• ponhada / punhada

las doas manilhas sul bòrd d'un topin

• aurelhas

Partida longa d'un objècte permettent de lo sasir

• margue (lengadocian)
• mange (gascon)
• mangle (lemosin)

Traduccions

alemand: Knopf (de), Griff (de), Krücke (de) anglés: handle (en) basc: lopide (eu) catalan: nansa (ca), ansa (ca), mànec (ca)

espanhòl: asa (es) francés: anse (fr), poignée (fr) italian: impugnatura (it), manico (it), ansa (it) portugués: cabo (pt), alça (pt)

Forma de vèrb

manilha

1. tresena persona del singular del present de l'indicatiu de manilhar
2. segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de manilhar