minuta

Occitan

Etimologia

(nom 1) Del latin minutus « menut », participi de minuĕre «desminuir» (« partida menuda resultant de la division [de l’ora o del gra] »).

(nom 2) Del latin medieval minuta del classic «minutus» (« escrich en letras menudas).

Prononciacion

/miˈnytɔ/, /miˈnytɔ/

Sillabas

ni|nu|ta

Nom comun 1

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
minuta	minutas
[mi'ny.tɔ]	[mi'ny.tɔs]

minuta femenin

1. (Metrologia) Unitat de mesura de temps, compatibla amb lo Sistèma internacional, e que compta seissanta segondas. Son simbòl es min.
2. (Figurat) Instant ; temps plan cort.
3. (Metrologia) Unitat de mesura d’angle plan, egala a la seissantena partida d’un gra. Tanben nomenada minuta d’arc, son simbòl es ′.
4. (Metrologia) (Astronomia) Unitat de mesura d’angle plan, egala a la seissantena partida d’una ora d’ascension drecha (es quinze còps mai granda que la minuta d’arc). Es tanben nomenada minuta d’ascension drecha, son simbòl es min.
5. (sens figurat) Instant, temps fòrça cort.

Derivats

• minutar
  • minutatge
• minutariá

Traduccions

alemand: Minute (de) anglés: minute (en) arabi: دقيقة (ar) catalan: minut (ca) chinés: 分钟 (zh) espanhòl: minuto (es) francés: minute (fr) grèc: λεπτό (el) italian: minuto (it) neerlandés: minuut (nl) portugués: minuto (pt) polonés: minuta (pl) romanés: minut (ro) rus: минута (ru)

Nom comun 2

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
minuta	minutas
[mi'ny.tɔ]	[mi'ny.tɔs]

minuta femenin

1. (Ancian) Escritura en caractèrs menuts.
2. (Per extension) (Drech) Original d’un acte autentic conservat per l’autoritat que lo ten e que se'n pòt pas separar (acte notarial tengut pel notari, decision de justícia tenguda dins una jurisdiccion juridiction…)
3. (Especialament) Verbal original d'una experimentacion o d'un essag.

Derivats

• minutar

alemand: Urschrift (de), Entwurf (de) anglés: rough draft (en), first draft (en) arabi: catalan: minuta (ca) chinés: espanhòl: minuta (es) francés: minute (fr) grèc: italian: minuta (it), originale (it) (drech) neerlandés: portugués: minuta (pt) polonés: romanés: rus:

Forma de vèrb

minuta

• Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de minutar
• Segonda persona del singular de l'indicatiu afirmatiu de minutar

Catalan

Etimologia

Del latin medieval minuta

Prononciacion

Oriental /miˈnutə/, /miˈnutə/, occidental /miˈnuta/, /miˈnuta/

Sillabas

ni|nu|ta

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
minuta	minutes

minuta femenin

1. minuta ^(ca) dins los senses d'ecritura (senon minut)

Forma de vèrb

minuta

• Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de minutar
• Segonda persona del singular de l'indicatiu afirmatiu de minutar

Espanhòl

Etimologia

Del latin medieval minuta

Prononciacion

/miˈnut̪a/, /miˈnut̪a/

Sillabas

ni|nu|ta

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
minuta	minutes

minuta femenin

1. minuta ^(ca) dins los senses d'ecritura (senon minuto)

Forma de vèrb

minuta

• Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de minutar
• Segonda persona del singular de l'indicatiu afirmatiu de minutar

Francés

Prononciacion

França (Lion) : escotar « minuta »

Etimologia

Del latin minutu (« partida menuda resultant de la division [de l’ora o del gra] »).

Prononciacion

/mi.ny.ta/, /mi.ny.ta/

mi | nu | ta (3)

Forma de vèrb

minuta

• Tresena persona del singular del passat simple de minuter (minutar).

Italian

Etimologia

Del latin medieval minuta

Prononciacion

Oriental /miˈnuta/, /miˈnuta/

Sillabas

ni|nu|ta

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
minuta	minute
[miˈnuta]	[miˈnute]

minuta femenin

1. Bèla copiá, original

Forma d'adjectiu

minuta

• Femenin singuler de minuto (prim, menut, meninós)

Forma de vèrb

minuta

• Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de minutare
• Segonda persona del singular de l'indicatiu afirmatiu de minutare

Polonés

Prononciacion

Polonha (Varsòvia) : escotar « minuta »

Etimologia

Del latin minutu (« partida menuda resultant de la division [de l’ora o del gra] »).

Prononciacion

[?]

mi | nu | ta (3)

Nom comun

minuta

• minuta

Portugués

Etimologia

Del latin medieval minuta

Prononciacion

Portugal /miˈnutɐ/, /miˈnutɐ/

Brasil /mĩˈnutɐ/, /mĩˈnutɐ/, /mĩˈnutə/, /mĩˈnutə/

Sillabas

ni|nu|ta

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
minuta	minutas

minuta femenin

1. minuta ^(pt) dins los senses d'ecritura (senon minuto)

Forma d'adjectiu

minuta

• Femenin singuler de minuto (prim, menut, meninós)

Forma de vèrb

minuta

• Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de minutar
• Segonda persona del singular de l'indicatiu afirmatiu de minutar