rondinar

Occitan

Etimologia

Del latin grŭndīre « gronhar (coma lo pòrc) »

Prononciacion

lengadocian /rundiˈna/, /rundiˈna/

provençau /ʀũⁿdiˈna/, /ʀũⁿdiˈna/

França (Bearn) - Lengadocian : escotar « rondinar »

Sillabas

ron | di | nar (3)

Vèrb

rondinar

1. Murmurar entre sas dents, parlar a votz bassa en manifestacion d'un desacòrdi o d'una contrarietat.

Sinonims

• repotegar
• rondinejar

Derivats

• rondinaire
• rondinaira / rondinarèla

Traduccions

alemand: nörgeln (de), murren (de), brummen (de), knurren (de) anglés: grumble (en) basc: ketxatu (eu), marmar (eu) catalan: rondinar (ca), remugar (ca) espanhòl: refunfuñar (es), rezongar (es), gruñir (es), renegar (es) francés: grogner (fr) grommeler (fr) italian: brontolare (it), borbottare (it), bofonchiare (it) neerlandés: mopperen (nl) portugués: resmungar (pt), rosnar (pt)

Catalan

Etimologia

Per l'occitan rondinar del latin grŭndīre « gronhar (coma lo pòrc) »

Prononciacion

Oriental: central /rundiˈna/, /rundiˈna/, balear /rondiˈna/, /rondiˈna/, /rundiˈna/, /rundiˈna/

Occidental: nord-occidental /rondiˈna/, /rondiˈna/ valencian /rondiˈnaɾ/, /rondiˈnaɾ/, /rondiˈna/, /rondiˈna/

Sillabas

ron | di | nar (3)

Vèrb

rondinar

1. rondinar ^(oc)