timid

Occitan

Etimologia

De latin tĭmĭdus « qui crenta, crentiu, timid, temorós, mesfiós, qu'inspira de crenhença »

Prononciacion

lengadocian, gascon /tiˈmit/, /tiˈmit/

provençau /tiˈmi/, /tiˈmi/

Sillabas

ti|mid

Adjectiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	timid	timids
	[tiˈmit]	[tiˈmits]
Femenin	timida	timidas
	[tiˈmiðo̞]	[tiˈmiðo̞s]

timid

Actitud d'un dròlle timid

1. Qu'es crentiu, que manca d'ardidesa, de fisança.
2. Se ditz de la òbras artisticas que mancan d’energia, de buf.
3. Qualifica las causas ont se manifèsta un manca d’assegurança o d'ardidesa.
4. Qu'es prudent de tròp.

Variantas dialectalas

• timide

Sinonims

timid per paur de far crentius pauruc pusillanime temeruc temorós

timid per pudor o vergonha discrèt pudibond reservat vergonhós

Antonims

• animós
• ardit
• ausard
• coratjós
• volontós

Derivats

• timidament

Parents

• intimidar
• timiditat

Traduccions

alemand: bang (de), zaghaft (de), schüchternf (de) anglés: shy (en), timid (en), abashed (en) basc: herabe (eu) catalan: tímid (ca)

espanhòl: tímido (es), encogido (es) francés: timide (fr) italian: timido (it) portugués: tímido (pt), acanhado (pt), timorato (pt), medonho (pt)

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
timid	timids
[tiˈmit]	[tiˈmits]

timid masculin, (femenin: timida)

1. Lo qu'es timid.

Ilocano

Etimologia

→ Etimologia de completar. (Ajustar)

Prononciacion

[?]

Nom comun

timid

1. Menton.