braç

Braç d'òme

Occitan

Etimologia

Del latin bracchium, d'origina grèga.

Prononciacion

['bras]

Sillabas

braç (1), pl. bra | ces (2)

Nom comun

braç masculin, pl. braces

1. En anatomia, partida del còs situada entre l'espatla e la man.

Derivats

• braça
• braçal
• braçalet
• braçar
• braçariá
• braçat
• bracejaire
• bracejar

Reviradas

albanés: krah (sq) alemand: Arm (de) armèni: ձեռք (hy) anglés: arm (en) neutre basc: beso (eu) breton: bulgar: ръка (bg) femenin catalan: braç (ca) chèc: paže (cs) femenin danés: eslovac: eslovèn: espanhòl: brazo (es) esperanto: brako (eo) estonian: finlandés: francés: bras (fr)

islandés: handleggur (is) italian: braccio (it) leton: lituanian: ranka (lt) neerlandés: arm (nl) norvegian: ongrés: kar (hu) polonés: portugués: braço (pt) romanés: braţ (ro) neutre rus: рука (ru) femenin suedés: turc: ucraïnian: рука (uk) femenin

Catalan

Etimologia

Del latin bracchium, d'origina grèga.

Prononciacion

['bras]

Sillabas

braç (1), pl. bra | ços (2)

Nom comun

braç masculin, pl. braços.

Reviradas

• braç ^(oc)