capèu

Un capèl.

Occitan

Etimologia

Dau latin vulg. cappellus.

Prononciacion

[ka'pɛw]

Sillabas

ca | pèu (2)

Nom comun

capèu masculin (provençau)

1. Vestit que servís per cubrir la tèsta.

Variantas dialectalas

• capèth gascon
• capèl lengadocian
• chapèu auvernhat, gascon (Bearn), vivaroaupenc

Derivats

• capelada

Reviradas

alemand: Hut (de) anglés: hat (en) armèni: գլխարկ (hy) catalan: barret (ca), capell (ca) espanhòl: sombrero (es) esperanto: ĉapelo (eo) francés: chapeau (fr) francoprovençau: chapél (frp)

islandés: hattur (is) italian: cappello (it) neerlandés: hoed (nl) ongrés: kalap (hu) polonés: kapelusz (pl) sicilian: cappeddu (scn) turc: şapka (tr) valon: tchapea (wa)