мад
Ossèt
Etimologia
Del proto-iranian *mātar- eissit del protoindoeuropèu *méh₂tēr . Lo plural irregular s'explica per la conservacion del -r final, devengut -l- dabans lo suffix -tæ[1].
Prononciacion
/mad/
Nom comun
| Cas | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominatiu | мад | мадӕлтӕ |
| Genitiu | мады | мадӕлты |
| Datiu | мадӕн | мадӕлтӕн |
| Allatiu | мадмӕ | мадӕлтӕм |
| Ablatiu | мадӕй | мадӕлтӕй |
| Inessiu | мады | мадӕлты |
| Adessiu | мадыл | мадӕлтыл |
| Equatiu | мадау | мадӕлтау |
| Comitatiu | мадимӕ | мадӕлтимӕ |
мад
Variantas dialectalas
- мадӕ (digor)
Referéncias
- V. I. Abaïev, Diccionari istorico-etimologic de la lenga ossèta, Mòscou, Nauka, 1958-1989 (reedicion VIKOM 1996).[1]
- V. I. Abaiev, 1964, A Grammatical Sketch of Ossetic, Bloomington, Indiana University Research Center in Anthropology, Folklore, and Linguistics.