afinar

Occitan

Etimologia

De fin.

Prononciacion

/afiˈna/, /afiˈna/

França (Bearn) : escotar « afinar »

Sillabas

a|fi|nar

Vèrb

afinar

1. Far venir pus fin.

Traduccions

alemand: verfeinern (de) anglés: purify (en), refine (en), make finer (en) basc: catalan: afinar (ca)

espanhòl: afinar (es) francés: affiner (fr) italian: affinare (it) portugués: afinar (pt)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	afinar
Gerondiu	afinant
Participi passat
	singular			plural
masculin	afinat			afinats
femenin	afinada			afinadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	afini afine	afinas	afina	afinam	afinatz	afinan
Imperfach	afinavi	afinavas	afinava	afinàvem	afinàvetz	afinavan
Preterit	afinèri	afinères	afinèt	afinèrem	afinèretz	afinèron
Futur	afinarai	afinaràs	afinarà	afinarem	afinaretz	afinaràn
Condicional	afinariái	afinariás	afinariá	afinariam	afinariatz	afinarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	afine	afines	afine	afinem	afinetz	afinen
Imperfach	afinèssi	afinèsses	afinès afinèsse	afinèssem	afinèssetz	afinèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	afina !	—	afinem !	afinatz !	—
Negatiu	—	afines pas !	—	afinem pas !	afinetz pas !	—
Nòtas