armonica

Veire tanben : armonicà

Occitan

Etimologia

(nom 1) Del latin harmonicus del grèc ancian ἁρμονικός relatiu a l'armonia.

(nom 2) De l'anglés harmonica.

Prononciacion

lengadocian, gascon /aɾmuˈniko̞/, /aɾmuˈniko̞/

provençau /aʀmoˈnikə/, /aʀmoˈnikə/

Sillabas

ar|mo|ni|ca

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
armonica	armonicas
[aɾmuˈniko̞]	[aɾmuˈniko̞s]

armonica femenin

Una armonica de set acórdis

1. Sons armonics engendrat pel son fondamental.

Traduccions

alemand: Oberschwingung (de) anglés: harmonic (en) basc: catalan: harmònic (ca) espanhòl: armónico (es) francés: harmonique (fr) italian: armonica (it) portugués: harmónica (pt)

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
armonica	armonicas
[aɾmuˈniko̞]	[aɾmuˈniko̞s]

armonica femenin

Una armonica de veire

Son d'una armonica de veire

D'armonicas de boca

Son d'un armonica de boca

1. (Musica) Instrument de musica compausada de campanas o de veires, de diferents timbres, qu’òm fa sonar.
2. Instrument de tòcas ont lo veire remplaça las còrdas de metal.
3. Instrument de musica de boca comportant d'enches metallicas.

Variantas dialectalas

• armonicà

Traduccions

alemand: Harmonika (de) anglés: harmonica (en) basc: catalan: harmònica (ca) espanhòl: armónica (es) francés: harmonica (fr) italian: armonica (it) portugués: harmónica (pt)

Forma d'adjectiu

armonica

1. Femenin singular de armonic.

Italian

Etimologia

(son) Del latin harmonicus del grèc ancian ἁρμονικός relatiu a l'armonia.

(instrument) De l'anglés harmonica.

Prononciacion

/arˈmɔnika/, /arˈmɔnika/

Sillabas

ar|mo|ni|ca

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
armonica	armoniche

armonica femenin

1. (son) armonica ^(oc)
2. (instruments) armonica ^(oc)

Forma d'adjectiu

armonica

1. Femenin singular de armonico.