son

Un article de Wikiccionari.
Salta a la navegació Salta a la cerca
Blue Glass Arrow.svg Veire tanben : sòn

Occitan Flag of Occitania (with star).svg

Etimologia

  • (Adjectiu passessiu) Del latin seus.
  • (Nom commun) Del latin sonus.

Prononciacion

['sun]

França (Bearn) : escotar « son »

Open book 01.svgAdjectiu possessiu

Singular Plural
Masculin son
[?]
sos
[?]
Femenin sa
[?]
sas
[?]

son (forma non articulada) masculin singular

  1. Possessiu de la tresena persona del singular: d'el , qu'aperten a el.
ex:Encontrèri son amic.

son (forma non articulada) femenin singular

  1. Possessiu de la tresena persona del singular: d'ela , qu'aperten a ela. Utilizat quand precedís un mot feminin que comença per una vocala.
ex:Encontrèri son amiga.

lo son (forma articulada) (gascon) masculin singular

  1. Possessiu de la tresena persona del singular: d'el, qu'aperten a el.
ex: Qu'ei lo son amic

Variantas dialectalas

Reviradas

Open book 01.svgNom comun

son masculin

Declinason
Singular Plural
son sons
['sun] ['suns]
  1. Çò que se pòt escotar o ausir.
  2. (En particular) Bruch armoniós produchs per un instrument de musica, caracterizat per un timbre e representat per una nòta.

Variantas dialectalas

Sinonims

Open book 01.svgForma de vèrb


son

  1. Tresena persona del plural de vèrb èsser de l'indicatiu present.

Catalan Flag of Catalonia.svg

Etimologia

  • (nom comun) Del latin somnus.
  • (Adjectiu passessiu) Del latin seus.

Prononciacion

[sɔn], [son]

Open book 01.svgNom comun

Declinason
Singular Plural
son sones
[sun] [suns]

son masculin

  1. Estat de sòm, de suspension de la consciéncia.

Variantas dialectalas

  • so (tarragonin, mallorquin, menorquin)

son {{f}

  1. Enveja de dormir.

Open book 01.svgAdjectiu possessiu

Singular Plural
Masculin son
[?]
sos
[?]
Femenin sa
[?]
ses
[?]

son

  • Possessiu masculin singular aton, equivalent a la forma tònica el seu.

Open book 01.svgForma de vèrb


son

  1. (balear, alguerés) primièra persona del singular del present d'indicatiu de sonar.

Anglés English language.svg

Etimologia

De l'anglés ancian sunu. Mot parent de las formas germanicas (zoon en neerlandés e Sohn en alemand), de las lengas escandinavas (søn en danés e son en suedés), de las lengas eslavas (syn en chèc e син en ucraïnian) e del lituanian sūnus.

Prononciacion

['sʌn]

Reialme Unit (Londres) : escotar « son »

Sillabas

son (1)

Open book 01.svgNom comun

son masculin

Reviradas

Derivats

Antonims

Francés Flag of France.svg

Etimologia

  • (Adjectiu passessiu)Del latin seus.
  • (Nom comun 1) Del latin sonus.
  • (Nom comun 2) Del latin secundus (« second »), çò qu'es eissit d’un segon sedaçatge de la farina.

Prononciacion

['sɔ̃]

Canadà (Shawinigan) : escotar « son »

Open book 01.svgAdjectiu possessiu

Singular Plural
Masculin son
[?]
ses
[?]
Femenin sa
[?]
ses
[?]

son (forma non articulada) masculin singular

  1. Possessiu de la tresena persona del singular: d'el , qu'aperten a el.

son (forma non articulada) femenin singular

  1. Possessiu de la tresena persona del singular: d'ela , qu'aperten a ela. Utilizat quand precedís un mot feminin que comença per una vocala.

Open book 01.svgNom comun

  • (Nom comun 1)

son masculin

Declinason
Singular Plural
son sons
[sun] [suns]
  1. son
  • (Nom comun 2)

son masculin

  1. bren

Espanhòl Lang-es.gif

Etimologia

Del latin sonus.

Open book 01.svgNom comun

Declinason
Singular Plural
son sones
[sun] [sunes]

son masculin

  1. Çò que se pòt escochar o ausir.
  2. Genral musical, un qu'es cuban, l’autre qu'es mexican.
  3. Bruch (espandiment d’una novèla).
  4. Motiu, rason, objectiu.
  • ¿A qué son?
Per quina rason?

Sinonims

(1)