auriòla

Occitan

Etimologia

De latin aureŏlus « de la color de l'aur ».

Prononciacion

lengadocian, gascon /awˈɾjɔlo̞/, /awˈɾjɔlo̞/

provençau /awˈʀjɔlə/, /awˈʀjɔlə/

Sillabas

au|riò|la

Nom comun

auriòl (lengadocian) , (gascon) ; masculin

Declinason
Singular	Plural
auriòla	auriòlas
[awˈɾjɔlo̞]	[awˈɾjɔlo̞]

Un auriòla (Centaurea solstitialis)

1. (botanica) Planta erbacèa bisanala de capituls jaunes amb de bractèas acabadas per d'espinas longas. Comença a florir al solstici d’estiu.

Traduccions

Convencions internacionalas: Centaurea solstitialis (conv) alemand: Sonnenwend-Flockenblume (de) anglés: yellow star-thistle (en), golden starthistle (en), yellow cockspur (en), St. Barnaby's thistle (en) catalan: oriola (ca), blanquiella (ca) , floravia (ca) , narriola (ca)

espanhòl: abrepuño (es) francés: centaurée du solstice (fr) italian: fiordaliso giallo (it) portugués: cardo-estrelado (pt)

Forma d'adjectiu

auriòla

1. Femenin singular de auriòl / auriòu