bocin

Occitan

Etimologia

Benlèu d'un latin vulgar *buccinum, derivat de bucca « boca ».

Prononciacion

/buˈsi/, /buˈsi/

França (Bearn) : escotar « bocin »

Sillabas

bo | cin (2)

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
bocin	bocins
[buˈsi]	[buˈsis]

bocin masculin

1. Una part de quicòm.

Sinonims

• brin
• chic
• talhon
• tròç
• flòc

Derivats

• abocinar
• bocinar
• bocinejar
• bocinet

Traduccions

alemand: Stück (de) neutre anglés: piece (en) catalan: bocí (ca) masculin, mica (ca) femenin espanhòl: trozo (es) masculin

francés: morceau (fr) masculin italian: pezzo (it) masculin, fetta (it) femenin portugués: parte (pt) femenin, pedaço (pt) masculin