brancha
Aparéncia

Occitan
Etimologia
Del latin tardiu branca, benlèu eissit d'un gallés *uranca (*wranka) « arpa, pauta ». Lo mot es aparentat al lituanian ranka « man, braç », al prussian ancian rancko « man » e a l'eslau ancian рѫка (rǫka) « man » [1], eissits del proto-baltoeslau *rañkā.
Prononciacion
/ˈbrãⁿt͡so/
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Dialècte : naut lemosin | |
| Singular | Plural |
| brancha | branchas |
| [ˈbrãⁿt͡so] | [ˈbrãⁿt͡saː] |
(lemosin) brancha femenin
- Partida ramificada e aeriana d'un aubre.
- Chaduna de las categorias determinadas d'una classificacion.
Variantas dialectalas
Traduccions
Referéncias
- [1] Xavier Delamarre, 2003, Dictionnaire de la langue gauloise, Éditions Errance.