cantaire

Occitan

Etimologia

De cantar amb lo sufix -aire.

Prononciacion

lengadocian, gascon /kanˈtajɾe/, /kanˈtajɾe/

provençau /kãⁿˈtajʀe/, /kãⁿˈtajʀe/

França (Bearn) : escotar « cantaire »

Sillabas

can|tai|re

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
cantaire	cantaires
[kanˈtajɾe]	[kanˈtajɾes]

cantaire masculin, (femenin: cantaira / cantarèla / cantairitz)

1. Lo que canta, que modula sa votz per produire de musica.
2. (En particular) Lo que fa son mestièr de cantar.

Variantas dialectalas

• chantaire

Sinonims

• cantador

Traduccions

alemand: Sänger (de) masculin, Sängerin (de) femenin anglés: singer (en) armèni: երգիչ (hy) basc: abeslari (eu), kantari (eu) breton: kaner (br) catalan: cantant (ca) chèc: zpěvák (cs) danés: sanger (da) espanhòl: cantante (es) esperanto: kantisto (eo) finlandés: laulaja (fi)

francés: chanteur (fr) masculin ido: kantisto (io) indonesian: penyanyi (id) italian: cantante (it) neerlandés: zanger (nl) ongrés: énekes (hu) polonés: śpiewak (pl) portugués: cantor (pt) masculin romanés: cântăreţ (ro) suedés: sångare (sv) ucraïnian: співак (uk)