desèrt
 Veire tanben : desert, désert |
Occitan
Etimologia
del latin desertus.
Prononciacion
- lengadocian, gascon /deˈzɛɾt/
- provençU /deˈzɛʀ/
- França (Bearn) : escotar « desèrt »
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : lengadocian, gascon | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | desèrt | desèrts |
| [deˈzɛɾt] | [deˈzɛɾts] | |
| Femenin | desèrta | desèrtas |
| [deˈzɛɾto] | [deˈzɛɾtos] | |
desèrt
.jpg)
- Qu'es inabitat o qu’es pas gaire trevat.
- Avèm causit d'anar luènh, entà una isla desèrta del Pacific. Una ora de R.E .R, vint oras d'avion, quinze de batèu, puèi nos calrà trobar un pescaire qu'accepte de nos i menar. «Balajum», (Joan Escafit)
- Que i a pas res.
Sinonims
Derivats
Traduccions
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Dialècte : lengadocian, gascon | |
| Singular | Plural |
| desèrt | desèrts |
| [deˈzɛɾt] | [deˈzɛɾts] |
desèrt masculin
- Region arida que recep pauc de precipitacions pluviometricas: mens de 150 mm de per an en mejana, amb escassetat de vegetacion, d’animals e d’èssers umans.
- Un desèrt ? Òu, fa pas gaire, se disiá encara un campèstre ! Mas las calamitats maintes còps repetidas an menat çò verd al desèrt. Los arbres, esquiçats, cremats, desrasigats, emportats per las tempèstas e pels tèrratrems qu'o revolumèron tot, daissan en plaça de las sèrras enselvadas una tèrra negra e desnusa que res mai non i vendrà mai borronar. «La nuèit folzejada», (Franc Bardòu)
- Airal pauc o pas poblat.
- Aquel mond degun lo m'a pas raubat. Tot un pòble de bon còr lo me daissava. Tèrras abandonadas, ostals arroínats. Un desèrt. «Lo libre dels grands jorns» (Joan Bodon)
- Luòc dins lo qual òn se trapa plan isolat, quitament la preséncia d’abitants.
- Se sentís tan paure, tan nud en vesent lo desèrt de son anma. «Joan Delcaire» (Cristian Laus)
- (Religion) Luòc de retirada espiritala, coma un convent.
- E aquí l'interrogatòri davant la Cambra
- " T'apelavan Esperit ?
- -Sai que l'Esperit es sus
- -Quina es ta retira ?
- -Al Desèrt e lèu al Cèl !
- «La quimèra», (Joan Bodon)