desparlar

Occitan

Etimologia

De parlar amb lo prefix des-.

Prononciacion

[despar'la]

França (Bearn) : escotar « desparlar »

Sillabas

des | par | lar (3)

Vèrb

desparlar

1. Aver de prepauses privats de rason, dire d'absurditats.

   Cala-te, dormís, que l'aigardent te fa desparlar. (Joan Bodon, La grava sul camin, pagina 37)

Traduccions

alemand: afrikaans: to rave (en) basc: catalan: parlar a tort i a dret (ca), desvariejar (ca) chèc: danés: espanhòl: esperanto: finlandés: francés: déraisonner (fr)

indonesian: gaelic irlandés: italian: lituanian: neerlandés: norvegian: ongrés: romanés: suedés: ucraïnian:

Conjugason

Gascon

Infinitiu	desparlar
Gerondiu	desparlant
Participi passat
	singular			plural
masculin	desparlat			desparlats
femenin	desparlada			desparladas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	jo	tu	eth era	nosautes nosautas	vosautes vosautas	eths eras
Present	desparli	desparlas	desparla	desparlam	desparlatz	desparlan
Imperfach	desparlavi	desparlavas	desparlava	desparlàvam	desparlàvatz	desparlavan
Preterit	desparlèi	desparlès	desparlè	desparlèm	desparlètz	desparlèn
Futur	desparlarèi	desparlaràs	desparlarà	desparlaram	desparlaratz	desparlaràn
Condicional	desparlarí	desparlarés	desparlaré	desparlarem	desparlaretz	desparlarén
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	jo	tu	eth era	nosautes nosautas	vosautes vosautas	eths eras
Present	desparli	desparles	desparle	desparlem	desparletz	desparlen
Imperfach	desparlèssi	desparlèsses	desparlèsse	desparlèssem	desparlèssetz	desparlèssen
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	jo	tu	eth era	nosautes nosautas	vosautes vosautas	eths eras
Afirmatiu	—	desparla !	—	desparlem !	desparlatz !	—
Negatiu	—	ne desparles pas !	—	ne desparlem pas !	ne desparletz pas !	—

Lengadocian

Infinitiu	desparlar
Gerondiu	desparlant
Participi passat
	singular			plural
masculin	desparlat			desparlats
femenin	desparlada			desparladas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	desparli desparle	desparlas	desparla	desparlam	desparlatz	desparlan
Imperfach	desparlavi	desparlavas	desparlava	desparlàvem	desparlàvetz	desparlavan
Preterit	desparlèri	desparlères	desparlèt	desparlèrem	desparlèretz	desparlèron
Futur	desparlarai	desparlaràs	desparlarà	desparlarem	desparlaretz	desparlaràn
Condicional	desparlariái	desparlariás	desparlariá	desparlariam	desparlariatz	desparlarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	desparle	desparles	desparle	desparlem	desparletz	desparlen
Imperfach	desparlèssi	desparlèsses	desparlès desparlèsse	desparlèssem	desparlèssetz	desparlèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	desparla !	—	desparlem !	desparlatz !	—
Negatiu	—	desparles pas !	—	desparlem pas !	desparletz pas !	—
Nòtas