flatar

Occitan

Etimologia

Derivat del francic *flat.

Prononciacion

/flaˈta/, /flaˈta/

Vèrb

flatar

1. Far las lausenjas de qualqu'un o quicòm a fin de complaire o de ne'n profechar.

Derivats

• flataire
• flatariá
• flatós

Traduccions

alemand: schmeicheln (de) bashquir: яҡшатланыу (ba) catalan: adular (ca), afalagar (ca), ensabonar (gl)

espanhòl: adular (es), halagar (es) francés: flatter (fr)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	flatar
Gerondiu	flatant
Participi passat
	singular			plural
masculin	flatat			flatats
femenin	flatada			flatadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	flati flate	flatas	flata	flatam	flatatz	flatan
Imperfach	flatavi	flatavas	flatava	flatàvem	flatàvetz	flatavan
Preterit	flatèri	flatères	flatèt	flatèrem	flatèretz	flatèron
Futur	flatarai	flataràs	flatarà	flatarem	flataretz	flataràn
Condicional	flatariái	flatariás	flatariá	flatariam	flatariatz	flatarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	flate	flates	flate	flatem	flatetz	flaten
Imperfach	flatèssi	flatèsses	flatès flatèsse	flatèssem	flatèssetz	flatèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	flata !	—	flatem !	flatatz !	—
Negatiu	—	flates pas !	—	flatem pas !	flatetz pas !	—
Nòtas