imenèu

Occitan

Etimologia

Pel latin Hymenaeus « cant nupcial », del latin ὑμέναιος « cant d’Imèn (nom del dieu que presidís a las nòças) ».

Prononciacion

/imeˈnɛw/, /imeˈnɛw/

Sillabas

i|me|nèu

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
imenèu	imenèus
[imeˈnɛw]	[imeˈnɛws]

imenèu masculin

1. (poetica) Dins la poetica lirica classica, composicion nupciala cantada pel còr quand la promesa èra acompanhada a l'ostal del promés.
2. (per extension) Las nòças.

Parents

• imèn

Traduccions

alemand: Ehe (de), Hymen (de) (poetica) anglés: marriage (en), nuptials (en), wedding (en), hymeneal (en) (poetica) basc: catalan: himeneu (ca)

espanhòl: himeneo (es) francés: hymen (fr), hyménée (fr) italian: imeneo (it) portugués: himeneu (pt)