infinitiu

Occitan

Etimologia

Del latin infinitivus.

Prononciacion

lengadocian, gascon /iɱfiniˈtiw/, /iɱfiniˈtiw/

provençau /ĩⁿfiniˈtiw/, /ĩⁿfiniˈtiw/

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
infinitiu	infinitius
[iɱfiniˈtiw]	[iɱfiniˈtiws]

infinitiu masculin

1. (gramatica) Mòde d’un vèrbe sens la marca de nombre o de persona.

Traduccions

alemand: Infinitiv (de), Nennform (de), Grundform (de) anglés: infinitive (en) basc: catalan: infinitiu (ca)

espanhòl: infinitivo (es) francés: infinitif (fr) italian: infinito (it) portugués: infinitivo (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin infinitivus.

Prononciacion

/iɱfiniˈtiw/, /iɱfiniˈtiw/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
infinitiu	infinitius
[iɱfiniˈtiw]	[iɱfiniˈtiws]

infinitiu masculin

1. infinitiu ^(ca)