institutor
Occitan
Etimologia
Del latin institutor
Prononciacion
/instity'tu/
ins | ti | tu | tor (4)
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Dialècte : lengadocian | |
| Singular | Plural |
| institutor | institutors |
| [instity'tu] | [instity'tu(r)s] |
institutor masculin
- Òme que le mestièr es d’ensenhar a l’escòla primària.
Parents
Sinonims
Latin
| Cas | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominatiu | institutor | institutores |
| Vocatiu | institutor | institutores |
| Accusatiu | institutorem | institutores |
| Genitiu | institutoris | institutorum |
| Datiu | institutori | institutoribus |
| Ablatiu | institutore | institutoribus |
Etimologia
Desverbal de institutum, supin de instituo (« instituir, establir, metre en plaça, fixar »), amb lo sufixe d’agent -tor.
ins | ti | tu | tor (4)
Nom comun
institutor masculin
- Òme qu'institutís quicòm.
Parents
Anglés
Etimologia
manlèu del francés instituteur venenent de la latin institutor
Nom comun
institutor masculin
- Òme qu'institutís quicòm.
- (Vièlh) Òme que le mestièr es d’ensenhar.