intencion

Occitan

Etimologia

Del latin intentio (« accion de parar ; aplicacion de la pensada, atencion ; esfòrt cap al naut, intencion ; intensitat »), derivat de intendere (entendre).

Prononciacion

/intenˈsju/, /intenˈsju/

in | ten | cion (3)

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
intencion	intencions
[intenˈsju]	[intenˈsjus]

intencion femenin

1. Movement de l’alma per que se tend a una cèrta fin.
   • Una intencion lausabla. — Aver l’intencion de far quicòm. — Mon intencion èra pas de vos desagradar.
2. Volontat.
3. Objectiu ; destinacion ; pensada.
4. (Religion) Preguièra catolica amb objècte particular

Traduccions

alemand: Absicht (de) femenin anglés: intention (en) arabi: انية (ar) catalan: intenció (ca) femenin chinés: 意向 (zh) espanhòl: intención (es) femenin francés: intention (fr) femenin

grèc: πρόθεση (el) italian: intenzione (it) femenin neerlandés: intentie (nl) portugués: intenção (pt) femenin polonés: romanés: intenție (ro) rus: намерение (ru)