majorala

Occitan

Etimologia

Del latin major « mai grand ».

Prononciacion

lengadocian, gascon /mad͡ʒyˈɾalo̞/, /mad͡ʒyˈɾalo̞/

gascon /maʒyˈɾalo̞/, /maʒyˈɾalo̞/

provençau /mad͡ʒyˈʀalə/, /mad͡ʒyˈʀalə/

Sillabas

ma|jo|ra|la

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
majorala	majoralas
[mad͡ʒyˈɾalo̞]	[mad͡ʒyˈɾalo̞s]

majorala femenin, (masulin: majoral)

1. Capmèstra.
2. Membra del consistòri del felibritge

Forma d'adjectiu

majorala

1. femenin singular de majoral / majorau.