mandra

Occitan

Etimologia

latin martes

Prononciacion

/ˈmandɾo/, /ˈmandɾo/

França (Bearn) - Lengadocian : escotar « mandra »

Sillabas

man | dra (2)

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
mandra	mandras
[ˈmandɾo]	[ˈmandɾos]

mandra femenin, (masculin: mandre)

Una mandra e mandrat

1. Zool. Mamifèr carnivòr de la familha dels Canids (Vulpes vulpes).

   Mas la tèsta dintrada entre las espatlas èra pas qu'un bèc crocut e dur, sarrat, virat cap au pesquièr, cap a la mandra que l'aucèl espiava amb d'uòlhs redonds, fregs e durs e que jamai non cugàvan.

(La mandra dins lo pesquièr , Verd Paradís II, Max Roqueta)

Sinonims

• guèine
• rainal
• volp

Traduccions

albanés: dhelpër (sq) alemand: Fuchs (de) masculin anglés: fox (en) catalan: guineu (ca) femenin, guinarda (ca) femenin, guilla (ca) femenin, rabosa (ca) femenin chèc: liška (cs) espanhòl: zorro (es) masculin, raposa (es) femenin francés: renard (fr), goupil (fr) grèc: αλεπού (el) (alepoú)

ongrés: róka (hu) italian: volpe (it) japonés: 狐 (ja) (きつね, kitsune) neerlandés: vos (nl) polonés: lis (pl) portugués: raposa (pt) romanés: vulpe (ro) turc: tilki (tr)

Grico

Etimologia

→ Etimologia de completar. (Ajustar)

Prononciacion

[?]

Nom comun

mandra

1. Tropèl.

Referéncias

• Stephanos Lambrinos, 1994, Il dialetto greco salentino nelle poesie locali. Testi. Note grammaticali. Vocabolario etimologico, tèsa de doctorat, Universitat Aristotèl de Tessalonica.