orlar

Occitan

Etimologia

Del latin vulgar *ōrulāre, de *ōrula: «òrle», diminutiu de ōra

Prononciacion

lengadocian /ˈuɾla/, /ˈuɾla/

provençau /ˈuʀla/, /ˈuʀla/

Sillabas

or|lar

Vèrb

orlar

1. Far un òrle en cordura
2. (figurat) Marcar lo bòrd, bordejar.

Variantas dialectalas

• orelar (lengadocian)

Traduccions

alemand: säumen (de) anglés: hem (en) basc: catalan: fer la vora a (ca)

espanhòl: dobladillar (es), bastillar (es) francés: ourler (fr) italian: orlare (it) portugués: orlar (pt), debruar (pt), bainhar (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin vulgar *ōrulāre, de *ōrula: «òrle», diminutiu de ōra

Prononciacion

Oriental: central /urˈɫa/, /urˈɫa/, balear /oɾˈɫa/, /oɾˈɫa/, /urˈɫa/, /urˈɫa/

Occidental: nord-occidental /orˈɫa/, /orˈɫa/, valencian /oɾˈɫaɾ/, /oɾˈɫaɾ/

Sillabas

or|lar

Vèrb

orlar

1. Galonar

Espanhòl

Etimologia

Del latin vulgar *ōrulāre, de *ōrula: «òrle», diminutiu de ōra

Prononciacion

/oɾˈlaɾ/, /oɾˈlaɾ/

Sillabas

or|lar

Vèrb

orlar

1. Galonar

Portugués

Etimologia

Del latin vulgar *ōrulāre, de *ōrula: «òrle», diminutiu de ōra

Prononciacion

Portugal /ɔɾˈlaɾ/, /ɔɾˈlaɾ/

Brasil /oɦˈlaɾ/, /oɦˈlaɾ/, /oxˈla/, /oxˈla/

Sillabas

or|lar

Vèrb

orlar

1. Galonar