pollèn

Veire tanben : pollen

Occitan

Etimologia

Del latin pollen (« farina ») que fan tanben polenta.

Prononciacion

/pulˈlɛn/, /pulˈlɛn/

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
pollèn	pollèns
[pulˈlɛn]	[pulˈlɛns]

pollèn masculin

Pollèn de tueis (detalh)

1. Particulas reproductrises masclas produchas per las lòtjas de las antèras de las estaminas de las flors, transmesas pel vent (de biais anemofil), o los animals (de biais zoofil): los insèctes (de biais entomofil), los aucèls (de biais ornitofil), las ratapenadas, etc

Variantas dialectalas

• pollen

Derivats

• pollinifèr
• pollinizacion
• pollinizar
• pollinizaire, pollinizator, pollinizador

Traduccions

alemand: Blütenstaub (de), Pollen (de) anglés: pollen (en) basc: lore-irin (eu), polen (eu), lore-hauts (eu) catalan: pol·len (ca)

espanhòl: polen (es) francés: pollen (fr) italian: polline (it) portugués: pólen (pt)

Vejatz tanben

• pollèn sus Wikipèdia