pollen

Veire tanben : pollèn

Occitan

Etimologia

Dau latin pollen (« farina ») que fan tanben polenta.

Prononciacion

/pulˈẽⁿ/, /pulˈẽⁿ/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
pollen	pollens
[pulˈẽⁿ]

pollen masculin (provençau) (vivaroalpenc)

Pollen de tueis (detalh)

1. Particulas reproductritz masclas produchas per lei lòtjas deis antèras deis estams dei flors, transmesas per lo vent (de biais anemofil), o lei animaus (de biais zoofil): lei insèctes (de biais entomofil), lei auceus (de biais ornitofil), lei ratapenadas, etc

Variantas dialectalas

• pollèn

Derivats

• pollinifèr
• pollinizacion
• pollinizar
• pollinizaire, pollinizator, pollinizador

Traduccions

alemand: Blütenstaub (de), Pollen (de) anglés: pollen (en) basc: lore-irin (eu), polen (eu), lore-hauts (eu) catalan: pol·len (ca)

espanhòl: polen (es) francés: pollen (fr) italian: polline (it) portugués: pólen (pt)

Vejatz tanben

• pollen sus Wikipèdia

Anglés

Etimologia

Del latin pollen (« farina ») que fan tanben polenta.

Prononciacion

general /ˈpɒlən/, /ˈpɒlən/

EUA /ˈpɑlən/, /ˈpɑlən/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
pollen	pollens

pollen

1. pollen ^(oc)

Francés

Etimologia

Del latin pollen (« farina ») que fan tanben polenta.

Prononciacion

/pɔlɛn/, /pɔlɛn/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
pollen	pollens
[pɔlɛn]

pollen

1. pollen ^(oc)