prodiga

Occitan

Etimologia

Del latin prodigus.

Prononciacion

/pɾuˈðiɣo̞/, /pɾuˈðiɣo̞/, provençau /pʀuˈdigo̞/, /pʀuˈdigo̞/

Sillabas

pro|di|ga

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
prodiga	prodigas
[pɾuˈðiɣo̞]	[pɾuˈðiɣo̞s]

prodiga femenin, (equivalent masculin: prodig)

1. Femna prodiga

Traduccions

alemand: verschwenderisch (de) anglés: prodigal (en) basc: catalan: pròdiga (ca)

espanhòl: pródiga (es) francés: prodigue (fr) italian: prodiga (it) portugués: pródiga (pt)

Forma d'adjectiu

prodiga

1. Femenin singular de prodig

Forma de vèrb

prodiga

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de prodigar
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de prodigar

Catalan

Prononciacion

[?]

Forma de vèrb

prodiga

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de prodigar
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de prodigar

Espanhòl

Prononciacion

[?]

Forma de vèrb

prodiga

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de prodigar
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de prodigar

Italian

Etimologia

Del latin prodigus.

Prononciacion

/'prodiga/, /'prodiga/

Sillabas

pro|di|ga

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
prodiga	prodighe
[prodiga]	[prodige]

prodiga femenin, (equivalent masculin: prodigo)

1. Femna prodiga

Forma de vèrb

prodiga

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de prodigare
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de prodigare

Portugués

Prononciacion

[?]

Forma de vèrb

prodiga

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de prodigar
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de prodigar