traquèa

Veire tanben : tráquea, tràquea

Occitan

Etimologia

Del grèc ancian τραχεῖα (tracheia).

Prononciacion

/tɾaˈkɛo/, /tɾaˈkɛo/

França (Bearn) : escotar « traquèa »

Sillabas

tra | quèa (2)

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
traquèa	traquèas
[tɾaˈkɛo]	[tɾaˈkɛos]

traquèa femenin

1. Anat. Organ de l'aparelh respiratòri dels vertebrats formats d'un ensemble d'anèls cartilaginoses.

Derivats

• traquèa-artèria
• traqueal
• traqueïta
• traqueotomia

Traduccions

alemand: Luftröhre (de) femenin anglés: trachea (en) catalan: tràquea (ca) femenin

espanhòl: tráquea (es) femenin francés: trachée (fr) femenin