mossegar

Occitan

Etimologia

D'un latin morsicare qu'a remplaçat dins qualques airals mŏrdere. Comun al catalan mossegar o a l'italian morsicare.

Prononciacion

[muse'ɣa]

Sillabas

mos | se | gar (3)

Vèrb

mossegar

1. Agantar e quichar amb las dents per far mal o manjar.

Derivats

• mossegada
• mossegaire

Sinonims

• mòrdre
• nhacar

Reviradas

alemand: beißen (de) anglés: to bite (en) basc: breton: dantañ (br) bulgar: catalan: mossegar (ca) chèc: danés: bide (da) espanhòl: morder (es) esperanto: estonian: finlandés: francés: mordre (fr) francoprovençau: môrdre (frp)

islandés: italian: mordere (it), morsicare (it) leton: lituanian: neerlandés: norvegian: ongrés: harap (hu) polonés: gryźć (pl), kąsać (pl) portugués: romanés: a muşca (ro) sicilian: muzzicari (scn) suedés: bita (sv) turc: ucraïnian: кусати (uk)

Catalan

Prononciacion

[musə'ɣa] (oriental), [mose'ɣaɾ] (valencian)

Vèrb

mossegar

Reviradas

• mossegar ^(oc)