bandida

Occitan

Etimologia

De bandir

Prononciacion

lengadocian, gascon /banˈðiðo̞/, /banˈðiðo̞/

provençau /bãⁿˈdidə/, /bãⁿˈdidə/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
bandida	bandidas
[banˈðiðo̞]	[banˈðiðo̞s]

bandida femenin, (masculin: bandit)

1. La qu'es exclusa o expulsada d'un territòri amb interdiccion de s'en tornar.
2. La qu'es apartata o exclusa d'un grop o d'una comunautat.
3. Malfactora barrutlaira e armada.
4. Persona sens escrupuls

bandida femenin

Bandida

1. (provençau) En Camarga lo fach de bandir lei buòus après una corsa ais arenas per los far tornar au prat o a la manada acompanhats dei gardians.

Sinonims

Qu'es exclusa

• exiliada
• expatriada
• faidita
• proscrita

Malfactritz

• breganda / briganda
• criminala
• fòralei
• sacamanda

Forma d'adjectiu

bandida

1. femenin singular de bandit

Forma de vèrb

bandida

1. participi passat al femenin singular de bandir

Catalan

Etimologia

De bandir

Prononciacion

[?]

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
bandida	bandidas

bandida femenin, (masculin: bandit)

1. bandida ^(oc)

Forma d'adjectiu

bandida

1. femenin singular de bandit

Forma de vèrb

bandida

1. participi passat al femenin singular de bandir

Espanhòl

Etimologia

De bandir

Prononciacion

[?]

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
bandida	bandidas

bandida femenin, (masculin: bandido)

1. bandida ^(oc)

Forma d'adjectiu

bandida

1. femenin singular de bandido

Forma de vèrb

bandida

1. participi passat al femenin singular de bandir

Portugués

Etimologia

De l'portugués bandito

Prononciacion

[?]

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
bandida	bandidas

bandida femenin, (masculin: bandido)

1. bandida ^(oc)