bandir

Occitan

Etimologia

Del gotic bandwjan (proclamar o anonciar l'exclusion).

Prononciacion

lengadocian, gascon /banˈdi/, /banˈdi/

provençau /bãⁿˈdi/, /bãⁿˈdi/

Sillabas

ban | dir (2)

Vèrb

bandir

1. Condamnar una persona a sortir d’un país, a èsser cochada o transportada fòra d’un territòri, amb defensa d’i tornar.
2. Expulsar, alunhar, exclure qualqu'un o quicòm d'endacòm.
   • Pas qu'un imatge arrestat que l’aviá bandit de son esperit, mas qu'èra demorat en rèire plan, coma a l'espèra. «Vida e engranatges» (Florian Vernet)
3. Lançar amb fòrça.
   • Lo 6 de decembre l'Armada Roja aviá bandit sa còntra ofensiva e lei tropas nazias reculavan de mai de cent quilomètres. «Testimòni d'un niston de la guèrra» (Claudi Barsòti)
4. Far, cridar las anóncias, publicar los bans.

se bandir

1. Se tirar d’endacòm
   • Tanben Ramon de Miravalh, " l'avinens, l'amoros e lo cavaliers " èra un bolegon inestable, dins son castèu li restava quauquei setmanas, pasmai e se bandissiá puei per camins. «Viatge au fons de la mitologia (Pèire Pessamessa)

Derivats

• bandiment / bandison
• bandida
• bandit
• embandir
• fòrabandir / hòrabandir
• rebandir
• esbandir

Sinonims

Condamnar a sortir d’un territòri

• exiliar
• faidir
• fòrabandir / hòrabandir
• proscriure
• alargar
• desliurar

cridar las anóncias

• proclamar

Traduccions

expulsar o alunhar qualqu'un o quicòm d'endacòm
alemand: verbannen (de) anglés: banish (en), expel (en), bar (en) basc: catalan: bandir (ca), expulsar (ca)	espanhòl: expulsar (es), bandir (es) francés: bannir (fr) italian: bandire (it), espellere (it) portugués: banir (pt)

condamnar qualqu'un a quitar son país per sempre
alemand: verbannen (de), ausweisen (de) anglés: banish (en), exile (en) basc: catalan: banyar (ca), exiliar (ca)	espanhòl: desterrar (es), expulsar (es) francés: bannir (fr) italian: bandire (it), esiliare (it) portugués: exilar (pt)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	bandir
Gerondiu	bandissent
Participi passat
	singular			plural
masculin	bandit			bandits
femenin	bandida			bandidas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	bandissi	bandisses	bandís	bandissèm	bandissètz	bandisson
Imperfach	bandissiái	bandissiás	bandissiá	bandissiam	bandissiatz	bandissián
Preterit	bandiguèri	bandiguères	bandiguèt	bandiguèrem	bandiguèretz	bandiguèron
Futur	bandirai	bandiràs	bandirà	bandirem	bandiretz	bandiràn
Condicional	bandiriái	bandiriás	bandiriá	bandiriam	bandiriatz	bandirián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	bandisca	bandiscas	bandisca	bandiscam	bandiscatz	bandiscan
Imperfach	bandiguèsse	bandiguèsses	bandiguèsse	bandiguèssem	bandiguèssetz	bandiguèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	bandís !	—	bandiscam !	bandissetz !	—
Negatiu	—	bandiscas pas !	—	bandiscam pas !	bandiscatz pas !	—

Catalan

Etimologia

Del gotic bandwjan (proclamar o anonciar l'exclusion).

Prononciacion

[?]

Sillabas

ban | dir (2)

Vèrb

bandir

1. bandir ^(oc) dins lo sens de fòranandir e exclure

Espanhòl

Etimologia

Del gotic bandwjan (proclamar o anonciar l'exclusion).

Prononciacion

[?]

Sillabas

ban | dir (2)

Vèrb

bandir

1. Publicar lo bandiment contra un presonièr abscent, anb senténcia de mòrt.