colcar

Occitan

Etimologia

Del latin colcare derivat de collocare.

Prononciacion

/kulˈka/, /kulˈka/

França (Bearn) - Lengadocian : escotar « colcar »

Vèrb

colcar

1. Metre en posicion orizontala.
2. Se jaire.

se colcar

1. Anar al lièch.

Sinonims

• jàser
• jaire

Variantas dialectalas

• coijar (lemosin)

Traduccions

alemand : legen (de) (1), sich hinlegen (de) (2) anglés : to put to bed (en), to lay out catalan : jeure (ca), ajeure (ca)

francés: coucher (fr) italian: coricare (it) sicilian: curcari (scn)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	colcar
Gerondiu	colcant
Participi passat
	singular			plural
masculin	colcat			colcats
femenin	colcada			colcadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	colqui colque	colcas	colca	colcam	colcatz	colcan
Imperfach	colcavi	colcavas	colcava	colcàvem	colcàvetz	colcavan
Preterit	colquèri	colquères	colquèt	colquèrem	colquèretz	colquèron
Futur	colcarai	colcaràs	colcarà	colcarem	colcaretz	colcaràn
Condicional	colcariái	colcariás	colcariá	colcariam	colcariatz	colcarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	colque	colques	colque	colquem	colquetz	colquen
Imperfach	colquèssi	colquèsses	colquès colquèsse	colquèssem	colquèssetz	colquèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	colca !	—	colquem !	colcatz !	—
Negatiu	—	colques pas !	—	colquem pas !	colquetz pas !	—
Nòtas