devorir

Occitan

Etimologia

Del latin devorare.

Prononciacion

/deβuˈɾi/, /deβuˈɾi/

Sillabas

de | vo | rir

Vèrb

devorir

1. Manjar amb aviditat.
2. Fig. Legir avidament un libre.

Variantas dialectalas

• devorar

Traduccions

alemand: sich verschlingen (de) anglés: devour (en) catalan: devorar (ca)

francés: dévorer (fr) italian: divorare (it)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	devorir
Gerondiu	devorissent
Participi passat
	singular			plural
masculin	devorit			devorits
femenin	devorida			devoridas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	devorissi	devorisses	devorís	devorissèm	devorissètz	devorisson
Imperfach	devorissiái	devorissiás	devorissiá	devorissiam	devorissiatz	devorissián
Preterit	devoriguèri	devoriguères	devoriguèt	devoriguèrem	devoriguèretz	devoriguèron
Futur	devorirai	devoriràs	devorirà	devorirem	devoriretz	devoriràn
Condicional	devoririái	devoririás	devoririá	devoririam	devoririatz	devoririán
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	devorisca	devoriscas	devorisca	devoriscam	devoriscatz	devoriscan
Imperfach	devoriguèsse	devoriguèsses	devoriguèsse	devoriguèssem	devoriguèssetz	devoriguèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	devorís !	—	devoriscam !	devorissetz !	—
Negatiu	—	devoriscas pas !	—	devoriscam pas !	devoriscatz pas !	—