exigéncia

Occitan

Etimologia

Manlèu del latin exigentia, de exigĕre (« exigir »).

Prononciacion

lengadocian /et͡siˈd͡ʒensjo̞/, /et͡siˈd͡ʒensjo̞/; provençau /egziˈd͡ʒensjo̞/, /egziˈd͡ʒensjo̞/; gascon, /egziˈʒensjo̞/, /egziˈʒensjo̞/, lemosin /egziˈd͡zensjo̞/, /egziˈd͡zensjo̞/

Sillabas

ex|i|gén|cia

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
exigéncia	exigéncias
[et͡siˈd͡ʒensjo̞]	[et͡siˈd͡ʒensjo̞s]

exigéncia femenin

1. Caractèr o pretencion de la persona qu'exigís, que se mòstra exigenta.
2. Çò que s'espèra, çò que s'exigís de qualqu’un.
3. Çò qu’exigisson o requerisson las escasenças.

Traduccions

alemand: Anspruch (de) (1), Anforderung (de) (2), Erfordernis (de) (3) anglés: demand (en) (1), requirement (en) (1), exigency (en) (1,2) basc: eskakizuna (eu) catalan: requisit (ca), exigència (ca)

espanhòl: requisito (es), exigencia (es) francés: exigence (fr) italian: requisiti (it), esigenza (it) portugués: requerimento (pt), exigência (pt)