extravagant
Aparéncia
Occitan
Etimologia
- Del latin extravagans. De extra- (« fòra de », « aldelà de »), e vagans, participi present de vagari (« vagar »).
Prononciacion
- lengadocian, gascon /estɾaβaˈɣant/
- provençau /estʀavaˈgãⁿ/
Sillabas
es|tra|va|gant
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : lengadocian | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | extravagant | extravagants |
| [estɾaβaˈɣant] | [estɾaβaˈɣants] | |
| Femenin | extravaganta | extravagantas |
| [estɾaβaˈɣanto̞] | [estɾaβaˈɣanto̞s] | |
extravagant
Derivats
Sinonims
Traduccions
|
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Dialècte : lengadocian | |
| Singular | Plural |
| extravagant | extravagants |
| [estɾaβaˈɣant] | [estɾaβaˈɣants] |
extravagant masculin, (femenin: extravaganta)
Alemand
Etimologia
- Del latin extravagans. De extra- (« fòra de », « aldelà de »), e vagans, participi present de vagari (« vagar »).
Prononciacion
- /ˈɛkstʁavaɡant/, /ɛkstʁavaˈɡant/
Sillabas
es|tra|va|gant
Adjectiu
extravagant
Catalan
Etimologia
- Del latin extravagans. De extra- (« fòra de », « aldelà de »), e vagans, participi present de vagari (« vagar »).
Prononciacion
- Oriental: central /əkstɾəβəˈɣan/, balear /əkstɾəvəˈʝant/, /əkstɾəvəˈɣan/
- Occidental: nord-occidental /ekstɾaβaˈɣan/, valencian /ekstɾavaˈɣant/, /ekstɾaβaˈɣan/
Sillabas
es|tra|va|gant
Adjectiu
extravagant masculin o femenin, (plurals: extravagants)
Francés
Etimologia
- Del latin extravagans. De extra- (« fòra de », « aldelà de »), e vagans, participi present de vagari (« vagar »).
Prononciacion
- /ɛkstʁavaɡɑ̃/
Sillabas
es|tra|va|gant
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | extravagant | extravagants |
| [ɛkstʁavaɡɑ̃] | [ɛkstʁavaɡɑ̃] | |
| Femenin | extravagante | extravagantes |
| [ɛkstʁavaɡɑ̃t] | [ɛkstʁavaɡɑ̃t] | |
extravagant