finta

Occitan

Etimologia

De fint participi femenin de fintar (fénher).

Prononciacion

lengadocian, gascon /ˈfinto̞/, /ˈfinto̞/; provençau /ˈfĩⁿtə/, /ˈfĩⁿtə/

França (Bearn) : escotar « finta »

Sillabas

fin|ta

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
finta	fintas
[ˈfinto̞]	[ˈfinto̞s]

finta femenin

1. Accion o resultat de fénher, de simular, d'espiar.
2. (espòrt) Gèst o movement estrategic engatjat cap endacòm mas desviat endacòm mai al darrièr moment.

Sinonims

• artifici
• rusa
• engana
• estratagèma
• astúcia

Derivats

• fintaire

Derivats

• fintís

Traduccions

engana esportiva
alemand: feint (de) anglés: finta (en) basc: catalan: finta (ca)	espanhòl: finta (es) francés: feinte (fr) italian: finta (it) portugués: finta (pt)

Forma d'adjectiu

finta

1. femenin singular de fint

Forma de vèrb

finta

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de fintar.
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de fintar.