gridare

Italian

Etimologia

Del latin medieval cridare, d'origina escura.

Prononciacion

/ɡriˈdare/, /ɡriˈdare/

escotar « gridare »

Vèrb

gridare

1. Cridar.

Derivats

• grido

Conjugason

    conjugason

		simple			compausat
infinitiu		gridare			avere gridato
gerondiu		gridando			emplegar lo gerondiu de avere amb gridato
participi present		gridante
participi passat		gridato
persona		singular			plural
		primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
indicatiu		io	tu	lui/lei	noi	voi	essi/esse
tempses simples	present	grido	gridi	grida	gridiamo	gridate	gridano
	imperfach/imperfait	gridavo	gridavi	gridava	gridavamo	gridavate	gridavano
	passat simple	gridai	gridasti	gridò	gridammo	gridaste	gridarono
	futur	griderò	griderai	griderà	grideremo	griderete	grideranno
	condicional	griderei	grideresti	griderebbe	grideremmo	gridereste	griderebbero
tempses compausats	perfach/perfait	Emplegar lo present de avere amb lo participi passat
	pluperfect	Emplegar l'imperfach/imperfait de avere amb lo participi passat
	passat anterior	Emplegar lo preterit de avere amb lo participi passat
	futur perfièch	Emplegar lo futur de avere amb lo participi passat
	condicional passat	Emplegar lo condicional de avere amb lo participi passat
subjontiu		che io	che tu	che lui/che lei	che noi	che voi	che essi/che esse
tempses simples	present	gridi	gridi	gridi	gridiamo	gridiate	gridino
	imperfach/imperfait	gridassi	gridassi	gridasse	gridassimo	gridaste	gridassero
tempses compausats	passat	Emplegar lo subjontiu present de avere amb lo participi passat
	pluperfect	Emplegar lo subjontiu imperfach de avere amb lo participi passat
imperatiu		-	tu	lui/lei	noi	voi	essi/esse
			grida	gridi	gridiamo	gridate	gridino