mancar

Occitan

Etimologia

De l'italian mancare.

Prononciacion

/maˈŋka/, /maˈŋka/

França (Bearn) : escotar « mancar »

Sillabas

man | car (2)

Vèrb

mancar

1. Far defaut.
2. Capitar pas.

Traduccions

alemand: fehlen (de) anglés: to lack (en), to miss (en) catalan: mancar (ca)

espanhòl: faltar (es) francés: manquer (fr) italian: mancare (it)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	mancar
Gerondiu	mancant
Participi passat
	singular			plural
masculin	mancat			mancats
femenin	mancada			mancadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	manqui manque	mancas	manca	mancam	mancatz	mancan
Imperfach	mancavi	mancavas	mancava	mancàvem	mancàvetz	mancavan
Preterit	manquèri	manquères	manquèt	manquèrem	manquèretz	manquèron
Futur	mancarai	mancaràs	mancarà	mancarem	mancaretz	mancaràn
Condicional	mancariái	mancariás	mancariá	mancariam	mancariatz	mancarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	manque	manques	manque	manquem	manquetz	manquen
Imperfach	manquèssi	manquèsses	manquès manquèsse	manquèssem	manquèssetz	manquèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	manca !	—	manquem !	mancatz !	—
Negatiu	—	manques pas !	—	manquem pas !	manquetz pas !	—
Nòtas

Catalan

Etimologia

De l'italian mancare.

Prononciacion

/məˈŋka/, /məˈŋka/ (oriental), /maŋˈka/, /maŋˈka/ (nòrd occidental), /maŋˈkaɾ/, /maŋˈkaɾ/ (valencian)

Vèrb

mancar

1. Mancar.