marran
Aparéncia
Occitan
Etimologia
D’una raíç marr- preromana, benlèu iberica o d’una lenga preindoeuropèa
Prononciacion
- /maˈran/
- França (Bearn) - Lengadocian : escotar « marran »
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| marran | marrans |
| [maˈra] | [maˈras] |
marran masculin