minar

Occitan

Etimologia

De mina.

Prononciacion

[miˈna]

França (Bearn) : escotar « minar »

Sillabas

mi | nar (2)

Vèrb

minar vb pr.

1. Cavar la ròca o la tèrra per provocar un afondrament o i plaçar una mina.
2. Fig. Afectar dapasset lo bon estat de quicòm.

Traduccions

afrikaans: alemand: anglés: to mine (en) aragonés: basc: breton: bulgar: catalan: minar (ca) chèc: danés: espanhòl: esperanto: finlandés: francés: miner (fr)

gaelic irlandés: indonesian: italian: leton: lituanian: neerlandés: norvegian: ongrés: polonés: portugués: romanés: a rus: suedés: turc: ucraïnian:

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	minar
Gerondiu	minant
Participi passat
	singular			plural
masculin	minat			minats
femenin	minada			minadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	mini mine	minas	mina	minam	minatz	minan
Imperfach	minavi	minavas	minava	minàvem	minàvetz	minavan
Preterit	minèri	minères	minèt	minèrem	minèretz	minèron
Futur	minarai	minaràs	minarà	minarem	minaretz	minaràn
Condicional	minariái	minariás	minariá	minariam	minariatz	minarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	mine	mines	mine	minem	minetz	minen
Imperfach	minèssi	minèsses	minès minèsse	minèssem	minèssetz	minèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	mina !	—	minem !	minatz !	—
Negatiu	—	mines pas !	—	minem pas !	minetz pas !	—
Nòtas